ZESPÓŁ USZKODZENIA PĘCZKA PODŁUŻNEGO PRZYŚRODKOWEGO

PORAŻENIE MIĘDZYJĄDROWE
ZESPÓŁ USZKODZENIA PĘCZKA PODŁUŻNEGO PRZYŚRODKOWEGO
PARALYSIS S. PARESIS INTERNUCLEARIS
OPHTALMOPLEGIA INTERNUCLEARIS

1. R. Mazur „Podstawy kliniczne neurologii“
2. A. Prusiński „Neurologia praktyczna“

EPIDEMIOLOGIA:

·

ETIOLOGIA:

· ognisko SM :

- najczęściej

· zmiany niedokrwienne :

- u osób starszych szczególnie z cukrzycą

PATOGENEZA:

· pęczek podłużny przysrodkowy rozciąga się od śródmózgowia do rdzenia szyjnego
· leży do przodu od substancji szarej okołowodociągowej
· odbiera informację z tworu siatkowatego, jąder przedsionkowych, rdzenia szyjnego, kory mózgu,
jąder podkorowych
· podczas patrzenia w bok fasciculus longuitudinalis medialis przewodzi pobudzenia (z mostowego ośrodka skojarzonego spojrzenia) do jadra n.VI po jednej stronie i do tej części jadra n.III, która unerwia m. prosty wewnętrzny po drugiej stronie
· porażenie miedzyjądrowe :
- obustronne uszkodzenie pęczka (ze względu na bliskość obu pęczków)
- uszkodzeniu ulga ta część, która przewodzi pobudzenia do m. prostego wewnętrznego (droga biegnąca z ośrodka konwergencji jest zachowana)

OBRAZ KLINICZNY:

· zaburzenie przywodzenia gałki ocznej podczas patrzenia w drugi bok (ruch można uzyskać
jednak podczas konwergencji)
· oczopląs poziomy w oku odwiedzonym
· zachowana zdolność ruchu zbieżnego

ROZPOZNANIE:

· vide badanie neurologiczne

RÓŻNICOWANIE:

·

LECZENIE:

· przyczynowe

POWIKŁANIA:

·

ROKOWANIE:

·

PROFILAKTYKA:

·

PATRZ TEŻ:

· badanie neurologiczne