ZESPÓŁ RZEKOMOOPUSZKOWY

ZESPÓŁ RZEKOMOOPUSZKOWY

1. W. Jakimowicz „Neurologia kliniczna“
2. R. Mazur „Neurologia – myślenie kliniczne“
3. R. Mazue i wsp. „Podstawy kliniczne neurologii“

EPIDEMIOLOGIA:

·

ETIOLOGIA:

· obustronne ogniska pochodzenia naczyniowego uszkadzające torebkę wewnętrzną
- najczęściej u chorych, którzy już mieli porażenie połowicze jednej strony ciała
i u których po upływie kilku miesiecy, lub lat występuje niedowład połowiczy
drugiej połowy ciała
· rzadko w przebiegu SM
· stwardnienie zanikowe boczne

PATOGENEZA:

· obusronne uszkodzenie włókien
- biegnących z kory do jąder nerwów opuszki
- korowo – wzgórzowych (nietrzymanie afektu)
- korowo – podkorowych
· ma cechy zespołu spastycznego (ośrodkowego)

OBRAZ KLINICZNY:

· objawy podmiotowe :

- mowa dyzartryczna, nosowa
- zaburzenia połykania

· objawy przedmiotowe :

- nie ma zaników mieśni języka
- odruchy wygórowane :
® żuchwowy
® gardłowy
® podniebienny
- pojawia się odruch pyszczkowy
- często wspóistnieją objawy piramidowe
- nietrzymanie afektu :
® patologiczny śmiech, lub (częściej) płacz pojawiający się często pod
wpływem błachych bodźców emocjonalnych
® niekiedy reakcje paradoksalne – chory płacze po otrzymaniu przyjemnej
wiadomości, a śmieje się gdy spotka go przykrość
- objawy deliberacyjne :
® odruch dłoniowo – bródkowy
® odruch rogówkowo – bródkowy
® pyszczkowy

ROZPOZNANIE:

·

RÓŻNICOWANIE:

· zespół opuszkowy

LECZENIE:

· przyczynowe