ZESPÓŁ HORNERA

Medycyna: 

ZESPÓŁ HORNERA

1. R. Mazur „Podstawy kliniczne neurologii”

ETIOLOGIA :

· zespół Wallenberga
· jamistosć rdzenia
· guzy rdzenia
· uszkodzenia pnia mózgu
· uszkodzenie pnia współczulnego przez :
- guzy szczytu płuc (zespół Pancoasta)
- nowotwory szyi (węzły chłonne)
- żebro szyjne
- powiększenie gruczołu tarczowego
- powięszenie węzłow chłonnych szyi
- patologie przestrzeni pozagardłowej (towarzyszy mu porażenie nerwów opuszki)

PATOGENEZA:

· unerwienie wspólczulne mm. oka :

- ośrodek rzęskowo – rdzeniowy znajduje się na wysokości C8 – Th2
- włókna przezwojowe biegną w korzonku brzusznym
- włókna przedzwojowe przełaczane są w zwoju szyjnym górnym na zazwojowe, które dołączają do splotu szyjno – tętniczego wraz z tętnicą wnikają do czaszki, a następnie do oczodołu
- unerwiają m.dilator pupillae, m. tarczkowy (część m. dźwigacza powieki górnej) i m. oczodołowy

· uszkodzeniu może ulec :

- ośrodek rzęskowo – rdzeniowy
- włokna biegnące do ośrodka :
→ z podwzgórza przez pień mózgu i rdzeń szyjny
- włokna wychodzące z ośrodka

OBRAZ KLINICZNY:

· triada objawów :

- zapadnięcie gałki ocznej
- opadnięcie powieki
- zwężenie źrenicy

· objawy niestałe :

- rozszerzenie naczyń na twarzy po stronie uszkodzenia
- brak pocenia tjw.

oczyszczanie organizmu z toksyn