W medycznej literaturze fachowej z zakresu chorób wewnętrznych i chorób płuc znajdują się rozdziały zatytułowane: Ostre zapalenie oskrzeli, Przewlekła obturacyjna choroba płuc, Zapalenie płuc, zawierające szczegółowe, stale aktualizowane informacje na temat epidemiologii, etiopatogenezy, diagnostyki i leczenia poszczególnych jednostek chorobowych. Niecelowym wydaje się więc powielanie wiadomości podręcznikowych, natomiast bardziej interesujące, z punktu widzenia lekarza rodzinnego, może być przedstawienie ww. tematu w aspekcie problemów praktycznych, często spotykanych w codziennej pracy lekarza pierwszego kontaktu.
Od kilku lat w literaturze pojawiają się konsensusy zawierające zalecenia dotyczące m.in. diagnostyki, leczenia i prewencji wybranych schorzeń, opracowywane przez międzynarodowe i krajowe grupy ekspertów. Pierwszym międzynarodowym opracowaniem tego typu z zakresu chorób układu oddechowego był konsensus dotyczący astmy oskrzelowej (GINA) z 1995 r. W następnych latach pojawiły się jego aktualizowane wersje, potem raporty poświęcone przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc i zapaleniom płuc, cieszące się dużym zainteresowaniem m.in. wśród lekarzy pierwszego kontaktu.
Standardy postępowania diagnostycznego i terapeutycznego są wielkim ułatwieniem w pracy współczesnego lekarza, należy jednak przestrzec przed zbyt schematycznym traktowaniem ich zaleceń i przypomnieć o konieczności indywidualnego traktowania każdego pacjenta.
Ogólnoeuropejskie badania przeprowadzone przez ekspertów ERS (Europejskiego Towarzystwa Chorób Płuc) z grupy ESOCAP (Europejski Komitet Badań nad Zewnątrzszpitalnymi Zapaleniami Płuc) w 1998 r. (dokument opublikowany w Eur. Resp. Review – vol. 8, Review No 61, sept. 98) wykazały istotne różnice między ośrodkami w wybranych europejskich krajach, dotyczące m.in. diagnostyki, zasad leczenia i kryteriów hospitalizacji u chorych z zakażeniami dolnych dróg oddechowych (ZDDO) u dorosłych.
Zaobserwowano dodatkowo, że nierzadko lekarze praktycy mają trudności z jednoznacznym zróżnicowaniem pomiędzy zapaleniem oskrzeli a zapaleniem płuc, czyli z rozpoznaniem konkretnej jednostki chorobowej. Powyższe rozbieżności i problemy zauważono analizując aktualną literaturę na temat postępowania w ZDDO, dostępną w podstawowych bazach danych medycznych, głównie w bazie Medline.
Wnioski z pracy komitetu ESOCAP były analizowane przez interdyscyplinarną grupę dyskusyjną, do której zaproszono specjalistów internistów, pulmonologów, specjalistów medycyny rodzinnej, anestezjologów i mikrobiologów. W rezultacie powstał końcowy raport ekspertów zawierający rekomendacje dotyczące postępowania w ZDDO dla krajów Europy.